Dawno tu nie zaglądałam...wycofałam się w cień życia...musiałam przemyśleć, przewartościować i wreszcie zacząć zmieniac swoje życie.

Świadomość ...zalczela sie bitwa w środku, z samą sobą, z głupimi emocjami, zahamowaniami. Jeszcze nie mogę powiedzieć że jest ok, ale wszystko jest na dobrej drodze!

Robię się nudna i chyba nie mam już nic do powiedzenia...

Nie chcę być takim zgredem jak mój stary, który z każdym dniem robi się bardziej urpierdliwy....dzisiaj musiałam z nim spędzić całe 4 godziny, w pewnej chwili myślałam że nie wytrzymam i wyjdę z siebie....muszę się trzymać z daleka od tego destrukcyjnego otoczenia...wiem że nie powinno się tak mówić o własnych rodzicach, ale gdyby byli normalni to pewnie to o czym w tej chwili piszę nie przeszłoby mi to nawet przez myśl...

Nie pamiętam kiedy ostatnio tu zaglądałam....trzeba pootwierać okna, powycierać kurze, kwiatki podlac:) fajnie że jest takie miejsce, do którego mogę wrócić...co prawda trochę to metaforyczne, ale to nic ostatnio we wszystkim szukam poczucia stabilizacji:) Tak więc wróciłam jak bumerang:)znowu będę wylewać swoje mysli na wirtualną kartę papieru:)

Czy ktoś miał jakieś doświadczenia z psychopatą?

nie wiem jak się od niego uwolnić, jak się zachowywać by nie zrobił mi krzywdy, nie jestem z nim a czuję się jak w klatce... dzisiaj o mało nie rozbił mi głowy, wiem że może posunąć się dalej...

Zycie lubi robić niespodzianki....teraz patrze na to optymistycznie, ale z drugiej strony mając w pamięci różne doświadczenia troche przeraża mnie taki obrót sprawy, chcę i nie chcę...nie lubie jak dopadaja mnie takie skrajne uczucia, bo wtedy walcze sama ze sobą...

Zaczęłam wierzyć we wróżki...właściwie w jedną, która przepowiedziała to co się niedawno sprawdziło...(jesli to czytasz : dzięki!):)

koniec roku, czas na wnioski?

ten rok był dziwny...nie dowiedziałam sie żadnych nowych rzeczy, nie jestem mądrzejsza, ani lepsza...stoję w miejscu...jak wyprowadzę się z tąd, zacznę normalnie żyć, ale to juz niedługo....nowy rok będzie lepszy!..i każdy następny!:)

...według moich rodziców wyrażanie swojego zdania jest objawem choroby psychicznej:) zabawne, satałam się wariatką:)

Może powinnam cały czas udawać idiotkę, która nie ma zdania na żaden temat, tylko cały czas przytakuje i wykonuje każdy rozkaz apodyktycznego tatusia... przykro mi ale nikt mi nie będzie rozkazywać

Nie powinien krytykować moich przemyśleń i opinii...w ten sposób nic nie osiągnie...a jeśli nie umie rozmawiać, tylko potrafi krzyczeć, skrytykować i wyzwać to niech nie wdaje się w dyskusję, bo to do niczego nie prowadzi...

Moje wnioski które poniekąd wiążą się z tym tekstem: Jeśli czegoś się bardzo pragnie, to przeciwności losu zawsze zrobią Ci na złość...

w najgorszych momentach zawsze dostaniemy pomoc, tylko trzeba być uważnym...